سلام.
می خوام امروز در مورد موضوعی صحبت کنم که بعضی ها متاسفانه گرفتار اوند.واون هم زودباوری هست
چرا ما گاهی اوقات به راحتی حرفی رو قبول می کنیم؟چرا تحقیق نمی کنیم بعد قبولش کنیم؟دلیل این همه زودباوری بعضی ها چی هست؟از اعتماد زیاد به طرف مقابل ؟چون خودمون در موردش اطلاعی نداریم پس حرفش رو قبول می کنیم؟چون کسی امتحان کرده وموثر بوده پس باید در مورد ما هم اتفاق بیفته؟باور می کنم چون همه باور دارند؟از خیلی وقت پیش این حرف رو می زدن آیا باور گذشته دلیل بر درست بودنش هست؟باور می کنیم چون اگر اون اتفاق بیفته ما صدمه می بینم!باور می کنیم چون با افکارمون در یک جهت هست؟
گاهی اوقات برای باور کردن دلیل زیادی نمی خواد بیشتر برای احتیاط باور می کنیم مثل اینکه به شما بگن تو این غذا سم ریخته شده اگر بخوری احتما مرگت زیاد هست* مطمئنا حتی اگر این فرد رو کسی زده باشه که در حال عادی حرفش رو قبول نداریم یا حتی از دیوانه ای این حرف رو بشنویم برای احتیاط هم شده لب به اون غذا نمی زنیم.اونجا بخاطر باور کردنمون کسی به ما انتقاد نمی کنه چون اگر نخوریم اتفاقی نمی افته ولی در عوض اگر غذا رو بخوریم احتمال داره بمیریم حتی اگر فرض باشه ما دوست داریم این فرض رو قبول کنیم.چه چیزی از جانمون با ارزش تر.
مثال های زودباوری برخی از ماها خیلی گسترده هست اینقدر ملموس که فکر کنم احتیاجی نیست من براش مثال بیارم.
بعضی از باورهایی که برخی ها دارند در واقع یک نوع تقلید از دیگرانه.چون دیگران باور دارند من هم باور دارم.بعضی اوقات هم واقعا در پشت این باور ما هیچ تفکر ومنطقی قرار نگرفته.
این مثال خیلی جالب که فکر می کنم کمی با مثال هایی که خیلی از ماها داریم در مورد زودباوری متفاوت هست رو درطنز ایران دیدم اینجا میذارم.
دانشجویی که سال آخر دانشکده خود را میگذراند به خاطر پروژهای که انجام داده بود جایزه اول را گرفت.
او در پروژه خود از ۵۰ نفر خواسته بود تا دادخواستی مبنی بر
کنترل سخت یا حذف ماده شیمیایی «دی هیدورژن مونوکسید»
را امضا کنند و برای این درخواست خود، دلایل زیر را عنوان کرده بود:
۱-مقدار زیاد آن باعث عرق کردن زیاد و استفراغ میشود.
۲-یک عنصر اصلی باران اسیدی است.
۳-وقتی به حالت گاز در میآید بسیار سوزاننده است.
۴- استنشاق تصادفی آن باعث مرگ فرد میشود.
۵-باعث فرسایش اجسام میشود.
۶-حتی روی ترمز اتومبیلها اثر منفی میگذارد.
۷-حتی در تومورهای سرطانی یافت شده است.
از پنجاه نفر فوق، ۴۳ نفر دادخواست را امضا کردند.
۶ نفر به طور کلی علاقهای نشان ندادند و اما فقط یک نفر میدانست
که ماده شیمیایی «دی هیدروژن مونوکسید» در واقع همان آب است!
عنوان پروژه دانشجوی فوق «ما چقدر زود باور هستیم» بود!
برای من عجیب ترین باور باوری هست برخی ها به این طالع بینی های قهوه و....دارند!!
زود باوری سهل انگاری است و سهل انگاری ما را به فراسوی خورشید رهنمون نمی گردد چرا که ما در عصر و زمانی بسر می بریم که می دانیم خورشید عالم تابمان از خود منور نیست و به عنایت منبع نورانی عظیم تری است که جان گرفته پس قانع بودن و بی سؤالی ما را در تنگنای زندان و چاه طبیعت محبوس خواهد نمود.حکیمی می گوید :
اگر با باورهای گذشته و عادتهای قدیم آثار مرا می خوانید نخوانید که بهره نمی گیرید.شناخت هستی بی چالش فکر در درون حاصل نمی گردد
این قسمت ربطی به موضوع اصلی نداره این خاطره یادم اومد(اون علامت ستاره رو برای این گذاشته بودم که این رو عرض کنم)گفتم شاید خوندنش براتون جالب باشه: یکبار سرکلاس درس دبیرستان یکی از دبیرها به بچه های کلاس گفت فرض کنین براتون زرشک پلو با مرغ آوردند چی کار می کنید؟ بچه ها:خوب می خوریمش!! دبیر:حالا اگر بگن تو این غذا سم ریختند؟بچه ها:باز هم می خوریم نمی شه از غذای خوشمزه گذشت!دبیر: سمش خیلی قوی اگر بخورین می میرین.یعنی می خواین بمیرین؟ بچه ها:پس نمی خوریم دبیرمون:یعنی از زرشک پلو با مرغ میگذرین خوشمزه است که تازه ممکن هست این حرف درست نباشه(مسوم نباشه)؟!! یکی از بچه ها:برای احتیاط نمی خوریم ولی به قول شما ممکن هست مسموم نباشه پس! توش آب می ریزیم بقیه هم نخورند اگر قراره ما نخوریم بقیه هم نباید بخورند!!
توضیح درباره عنوان:عنوان پست تزئینی است!راستش می خواستم بدونم چند نفر از دوستان در همون لحظه اول که عنوان رو دیدند شک کردند که نکنه این اتفاق قرار هست بیفته!به هر حال این پست درباره زود باوری است دیگر!دوست داشتین بفرمایین
بی ربط:این نظر رو خانوم شابلوط در وبلاگ آقای رایان دادند جالب بود اینجا میذارم.شریعتی میگه:خداوندا مرحمتی کن تا پیش از آنکه در مورد راه رفتن کسی قضاوت کنم اول کمی با کفشهای او راه بروم
