سلام.راستش این بار می خواهیم این جمله کلیشه ای شما خوبین؟من هم خوبم را تغییر دهیم! این بار حال وروزمان به صورت تلگرافی!
ما بسیار خوب می باشیم واصلا به روی خودمان نمی آوریم که هر بار باد سرد می آید یخ می زنیم!
ما بسیار خوب می باشیم واصلا به روی خودمان نمی آوریم که آنفلوانزای خوکی به بخش ما رسیده وپرستاران می گویند چنین خبری شایعه است!!!(فقط نمی دونم چرا کل بخش ماسک می زنن؟!هر چند ما کشفیدم اتاق آن فرد شماره اش چند هست!این سومین فردی است که به نظر می رسد دربیمارستان ما این بیماری را دارد البته آن دوتای دیگر رو از دیگران شنیدیم!)
ما با اعتماد به نفس می باشیم. و اصلا به روی خودمان نمی آوریم که پرستاری به ما حاضر نشد ماسک دهد! وگفتند بودجه بیمارستان را نمی توانند برای ما خرج کنن!چون ما دانشجو هستیم!!(البته در راستای شفاف سازی چند تن از هم گروهی ها از بیرون ماسک خریدند برای تمامی گروه)
ما بسیار از برنامه آموزشی دانشگاه راضی می باشیم واصلا به روی خودمان نمی آوریم که دانشگاه کلاس درس.... با بیمارستان تعداد زیاد کلاس همزمان کرد وما باید خودمان را دو نصف می نمودیم که به دو کلاس برسیم!(البته ما به سختی به کلاس رسیدیم!)
ما اصلا به رویمان نمی آوریم استاد کورس......فرموندن ما باید چند جلسه از ایشان جلو باشیم وما! به جلسه قبل استاد هم به سختی می رسیم!
ما اصلا به روی مبارکمان نمی آوریم چند روز بعد امتحان فارما آن هم 30 فصل داریم!!وهر چقدر حساب کتاب می کنیم می بینیم به نصفش هم بزور برسیم!
ما از دانشگاه لذت می بریم واصلا ناراحت نیستیم که در هفته 6 روز کلاس داریم!
ما اصلا احساس غریبی نمی کنیم اصلا نمی دانیم آخرین بار کی خانه رفتیم واصلا وطن وطن نمی کنیم!(آخ غریبی! 
)
ما بسیار زندگی را دوست داریم واصلا به رویمان نمی آوریم که چند هفته پیش باید با آسفالت یکی می شدیم که اگر دوستمان فرشته نجات نمی شد باید ما را با کاردک از زیر اتوبوس شرکت واحد جمع می نمودند!(خدایا به برخی رانندگان دو عدد چشم عنایت بفرما!گفتم برخی ها نیاین شاکی بشین!)
حالا نگفتین حالتون خوبه انشالله؟
یکی از دوستان،پزشک آینده،ما را به بازی دعوت کردند که با تشکر از ایشون این بازی را انجام می دهیم!
من:یک دانشجوی پزشکی!
خدا:بخشنده ترین بخشندگان
شهر:جایی که در اون زندگی می کنم.
آینده:دست یافتنی ترین رویا
مردم:خوب،بد ،زشت،زیبا
رنگ:رنگی که کسی خواهانش نیست
امام خمینی:مرد بود.
عشق:مادر
بستنی:دوست دارم!
فیلم سینمایی ایرانی:همیشه پرفروش بودن فیلم دلیل بر خوب بودنش نیست.
ترس:ای کاش گاهی از خدا هم بترسیم!
شکست:انسان باهاش بزرگ می شه!
خرد:همگانی شده!
شعر:گاهی با ما هزار حرف دارد.
موسیقی:لذتی که برای همه دارد
جوانی:زمانی که فکر می کنیم جوان می مانیم.
مرگ:شاید مرگ این واژه سه حرفی هم نداند چقدر انسان ازش می ترسد
چشم:زیبا ببینیم!
قوه خیال:گاهی ،وقتی واقعیت را نمی خواهیم
کتاب:دوست قدیمی ما که گاهی تنهایش میگذاریم
آرزو:به اندازه آرزوهایتون تلاش کنین واگر نمی تونین به اندازه تلاش هایتون آرزو کنین
سبز:نظری ندارم.
زندگی:زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست،هرکسی نفمه خود خواند واز صحنه رود
صحنه پیوسته بجاست،خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد
درس:
بهترین معلم:کسی که حتی کلمه ای خوب بیاموزد.
انسان های بزرگ:بزرگی به داشتن دلی بزرگ است دلی به وسعت آسمان!
حسادت:زندگی را می سوزاند
فقر وثروت:نه به اون رومی روم نه به این زنگی زنگ!
شخصیت:گاهی برای برخی ها تاسف می خورم.
فریاد:صدایی که به گوش کسی نمی رسد.
حرف:ای کاش یک حرف بزنیم و هزار حرف ارزش داشته باشه!
دوست:این رو در وبلاگ آبجیم گفتم اینجا هم می گم به نظرمن ارزش دوستی مثل مروارید داخل صدف هست! که همه اون رو نمی بینند وهمه هم پیداش نمی کنن!
یک نفر رو همین الآن دعا کنین:من ترجیح می دم همه رو دعا کنم.
یک نفر رو نفرین کنین:نمی کنم!
کلام آخر:هنر اون نیست که چیزایی که دوست داریم به دست بیاریم.هنر اینه که چیزایی که داریم رو دوست داشته باشیم! 
ببخشین پست طولانی شد.به هرحال دیر بروز کردن هست وحرف بسیار!
وبلاگ دوم هم بروز شد.
بعد نوشت::در حال حاضر قسمت نظرات بلاگ اسپات بدون فلفل باز کن،باز می شه!
بعدنوشت:خطاب به برخی از دوستان بلاگفایی.این درخواست رمز چی هست برای قسمت نظرات وبلاگتون میاد؟ اینطوری که نمی شه نظر گذاشت!
بعدنوشت: به درخواست دوستان اضافه شد آنچه که باید درباره آنفلوانزای خوکی بدانیم در ادامه مطلب!
بچه ها:
)کنار یکی از پنجره های کلاس ما(یا به تعبیر جلوی پنجره) یک نردبان بود و حالا ماجرا!
من:
همه هم به پنجره نگاه می کردند!(مدیونین اگه فکر کنین حواسشون به کلاس نبود!
دیگه اصلا به پنجره نگاه نکردیم عین بچه خوب داشتیم درس گوش میدادیم که همون موقع یک عدد فرغون!از طبقه بالاتر از جلوی پنجره همچین با سرعت نور رفت پایین!اول همچین صدایی اومد!! که کل کلاس وحشت کرد!
بعد همه:
استاد!
(البته در دل وگرنه استاد ما مغرورتر از این حرفهاست!)خلاصه بعد اون دیگه اهمیت ندادیم ولی نمی دونین که!هر چی اضافه بود مینداختند پایین!از مرمر وسیمان و... وهمینطور صدا پشت سر صدا!بیچاره استاد!ما که صداش رو نشنیدیم!فقط لبخونی کردیم!
بری این همه راه رو تا بیمارستان!و........
الآن که چندین کورس رو گذروندیم وداریم می گذرونیم به این نتیجه رسیدم که فعلا به دو رشته علاقه بیشتری نسبت به بقیه دارم! واحتمالا یکی از این دو رو ادامه دادم مگه اینگه در استیجری یا اینترنی نظرم تغییر کنه!
به ما کی می دن
بعد از کلی حرف:من از این طرف برین(قرار نیست همه رو ندونم که!اینو می دونستم!
