یادداشت های یک دانشجوی پزشکی

سلام

اوووه بعد از پوست ،بی هوشی، نورلوژی ،زنان

اومدیم سلامی عرض کنیم!

 نورولوژی  عالی عالی بود اتندهای خوب ، بخش خوب ، پرستارای خوب

خودم هم که نورولوژی خوشم میاد من که به اینترن ها گفتم شب های کشیک نورولوژی وقلب می تونن هر وقت خواستن زنگ بزنن هر چی بلد باشم می گم بهشون. حس کمک کردنی که بین اینترن های دوره های ماست خیلی خوبه

بی هوشی رو هم دوست داشتم حس مسئولیتی که رزیدنت های بیهوشی در قبال یاد دادن به ما داشتن برام واقعا ارزشمند بود. مهمترین دغدغه ام تو این بخش اینتوبه کردن بود که به لطف رزیدنت ها به خوبی یاد گرفتیم در واقع جو بیهوشی به قدری خوب بود که ما هر چی دوست داشتیم بهمون یاد دادند. اصلا من حاضرم مریض اینتوبه کنم NG نذارم

آخرین ماه هاست هر بیمارستانی که قدم میذاریم کلی خاطره به یادمون میاد وخنده مون می گیره از این که دغدغه مون چطوری تموم کردن بخش بود در حالیکه باید چطور گذروندن بخش باشه الآن تو این ماه های آخر دلم می خواد کوله بارمو محکم ببندم. رفته بودیم به بیمارستانی که اولین روز های اینترنی مون اونجا گذشت واسه یه بخش دیگه. هر قسمت قدم میذاشتیم کلی اتفاق یادمون میفتاد .از اینکه چطور راهروها رو می دویدیم مریض بدحال ببینیم، چه استرسی داشتیم سر مورنینگ ها ،چه روز هایی از شدت خستگی دلمون می خواست گریه کنیم ،چه روزهایی با وجود شلوغی کلی بهمون خوش می گذشت چقدر رزیدنت ها هوامونو داشتن روزهای اول اینترنی،چقدر رابطه مون با پرستارا خوب بود وهست. حتی تو آسانسور گیر کردنمون شب های کشیک که فکر می کنیم خنده مون می گیره ، چقدر عمر زود می گذره

بخش جراحی هستیم کشیک هاش رو دوست دارم جزو معدود بخش هایی هست که اورژانسش رو دوست دارم. جراحی واقعا حس پزشک بودن بهت دست می ده. واقعا یاد می گیری وقتی مریض وارد اورژانس می شه ویزیت جراحی میذارن اولین نفر از بخش جراحی مریض رو می بینی منیج اولیه رو تو می کنی تا حد قابل قبولی اختیار داری برای اوردر گذاشتن ومهمتر از همه احترامی که به عنوان یه اینترن برات قائل هستن چه پزشک ،چه پرستار. (فعلا که نظرم درباره جراحی اینه تا ببینیم بعدا چی پیش میاد)

وقت نداریم بخدا.  24 ساعت برامون کمه، پایان نامه ، شهریور درسمون تمومه. سخته

حس  مسئولیت سنگین بعدش. شرمنده دوستان .از بابت کامنتهای خصوصی وعمومی دوستان واقعا ممنونم. مرسی که اینجا رو هنوز زنده نگه داشتین.

هوا خوبه خوووب

پ.ن: من هم بی خبرم چرا پستهای قبلیم پریدن؟

امروز سوم عید هست،پارسال یه همچین روزی ما اولین روز اینترنی، اولین کشیک اینترنی بخش داخلی بودیم و ظهر متوجه شدیم قلب رو هم باید ما پوشش بدیم.اون روز کل بیمارستان بجز بخش ..... برای اینترن های داخلی بود،شب، ccu رو علاوه بر بخش های داخلی که تقسیم کرده بودیم،داوطلبانه من برداشتم، اینترن داخلی بودم و به خوبی یادم هست ccu از ساعت دوازده شب تا هشت صبح، دو ادم ریه ،دو تا MI ،یک بلوک درجه 3 و... داشتم. بخش ها هم مریض های بدحال زیاد داشت، چند بار کد اعلام شد.کشیک بسیار سختی بود اون هم برای ما اینترن های نابلد تازه وارد داخلی.وما هیچ کدوم اون شب نتونستیم بخوابیم. به نوبه خودم از تمامی اتند ها ورزیدنت هایی که سوالات آسون وسخت درباره مریض،تازه اینترن شده های نابلد رو با صبوری تحمل می کنن و کمک می کنن تشکر کنم

پ.ن:تلاش می کنم از خاطرات بخش نورولوژی که به پایان رسید براتون بنویسم.از اینکه این مدت نت نبودم شرمنده ام.آخرای اینترنی هست وکار بسیار. ضمن اینکه اینترنت وکامپیوترم بسیار مشکل داشتن ودارن. 

امیدوارم تا الآن بهتون خوش گذشته باشه و روزهای شادی رو در این ایام کنار خانواده داشته باشین

بوی باران، بوی سبزه، بوی خاک،
شاخه‌های شسته، باران‌خورده پاک، 
آسمانِ آبی و ابر سپید،
برگ‌های سبز بید، 
عطر نرگس، رقص باد،
نغمۀ شوق پرستوهای شاد
خلوتِ گرم کبوترهای مست

نرم‌نرمک می‌‌رسد اینک بهار
خوش به‌حالِ روزگار


سال نو  بر همه دوستان عزیزم مبــــــــــــــــــــــــارک